Historie powinny przypominać magię.

Ziarno zostało zasiane w 2022 roku w Kostaryce, w pierwszych, pełnych emocji tygodniach po narodzinach mojego syna. Właśnie pojawiło się nowe narzędzie AI — wpisujesz zdanie, a ono tworzy obraz. Uczyłem się wtedy po godzinach tworzenia oprogramowania i ciągle się tym bawiłem. Niesamowita technologia, to jasne. Ale nie szukałem produktu. Po prostu dobrze się bawiłem.

Dwa lata później wróciliśmy do Stanów. Pracowałem w branży tech w Fenderze — tej firmie od gitar — a mój syn kończył dwa lata. Zaczynał czytać. Naprawdę czytać. Znacznie wcześniej, niż powinien.

Zacząłem więc robić coś trochę absurdalnego. Prosiłem czatbota AI, żeby napisał dla niego krótką, konkretną historię — o czymś, co go tego dnia ciekawiło, albo o czymś śmiesznym, co właśnie zrobił. Wklejałem wynik do Dokumentów Google i czytaliśmy to razem na kanapie.

Potem zachciało mi się obrazków. Do każdej strony prosiłem AI o wygenerowanie obrazu do danego akapitu i wklejałem go nad tekstem. Robiłem to strona po stronie, ręcznie, aż powstało coś, co wyglądało jak książkowa wersja potwora Frankensteina — ilustracje nigdy do siebie do końca nie pasowały. Nieważne. Uwielbiał je.

Mniej więcej w tym samym czasie zacząłem interesować się tworzeniem aplikacji na iPhone'a. Podjąłem decyzję: zamienię to wszystko w prawdziwą aplikację. To była droga przez mękę. Tygodnie pisania kodu, którego do końca nie rozumiałem, psuć rzeczy, szukania odpowiedzi o 1 w nocy, poddawania się i rozwiązywania problemów mimo wszystko. Aż pewnego dnia — zadziałało. W pełni ilustrowana historia, wygenerowana z jednego pomysłu, prosto na telefonie.

I przez cały ten czas naprawdę z tego korzystałem. Jeśli rozbił kolano na placu zabaw, tworzyłem historię o chłopcu, który rozbił kolano. Jeśli czegoś się bał, najpierw stawialiśmy temu czoła w historii. Jeśli po prostu mieliśmy ochotę na wygłupy, wygłupialiśmy się. Codzienne życie zamieniło się w natychmiastowe historie. Czytanie przestało być czymś, co robiliśmy razem — stało się czymś, co należało do niego.

Ma teraz cztery lata. Czyta na niesamowicie zaawansowanym poziomie, zupełnie samodzielnie. Przeczytał dobrze ponad tysiąc książek z naszej lokalnej biblioteki publicznej — co oznacza, że nasza rodzina zaoszczędziła ponad $16,000 — tylko dlatego, że mieliśmy dostęp do czegoś, czego większość świata nie ma.

Często o tym myślę. O dzieciach, które nie mają takiej biblioteki. O dzieciach, przy których nikt nie ma czasu usiąść i poczytać. I o tym, że przeciętny dorosły czyta mniej niż jedną książkę rocznie.

A potem aplikacja stała się publicznie dostępna. I przestała być rzeczą tylko dla czterolatków. Pojawili się dziewięciolatkowie, by tworzyć całe serie. Dwunastolatkowie zaczęli tworzyć uniwersa z smokami. Nastolatkowie odkryli ją i budowali opowieści detektywistyczne, sci-fi oraz światy YA z postaciami, z którymi chcieli żyć. Aplikacja rosła więc razem z nimi — mamy teraz sześć grup wiekowych profili, od książeczek sztywnostronicowych po starsze YA, z wbudowanym filtrowaniem bezpieczeństwa dla każdej grupy. Rodzic może dać ją dziecku w dowolnym wieku i mieć pewność, że treści będą odpowiednie.

To, co powstało dla jednego dziecka, jest teraz dla każdego — w każdym wieku i wszędzie — kto chce zamienić swoją historię w prawdziwą, ilustrowaną książkę na własność i dalej ją rozwijać.